Otaczając się ciepłym dźwiękiem jak kocem, zagłębiając w dobrą lekturę, delektując się wspomnieniami chwil, rozmów, smaków, zabawy- wracam. Muzyka otacza z każdej strony, przenika myśli i napełnia niesamowitym spokojem. Delikatne światło byłoby idealnym i wystarczającym oświetleniem pokoju rozmazującym kontury przedmiotów, gdyby nie przegrało ze zbyt wyraźnym blaskiem monitora. Powrót do codzienności.

Dobrze było…

…poznawać nowych ludzi. Irytować się ich wadami, jednak nie dawać tego po sobie poznać. Cicho zgadzać się na wszystkie niedogodności i uchybienia, aby nie psuć atmosfery. Nie burzyć delikatnej, świeżo zawiązanej więzi. Odnowić więzi zakurzone.

Znów poczuć się dzieckiem. Wrócić do beztroskiego odczuwania świata, zanurzyć się w sielance. Bawić na śniegu.

Zmęczyć się. Kolejny raz przedeptać bardziej lub mniej znane ścieżki, sprawdzić siebie i swoje możliwości. Zaskoczyć własną kondycją…

…być tam.

“Lubię wracać tam, gdzie byłem…”

Tak. Lubię…

To miejsce gorzkiej zadumy, w które wracam raz po raz. Nie zważając na okoliczności- po prostu.
Górskie powietrze pozwala wyzwolić z siebie wszystkie skrępowane myśli, poukładać je, uporządkować. Godziny marszu utwierdzają świadomość możliwości własnego organizmu, nocne rozmowy koją…

I nic, że wrócą złe wspomnienia. Nic, że odnajdą się myśli, do których nie chciałoby się powracać, że znowu zaczną gnębić.

Pojadę po katharsis.
W ustronne miejsce.

“czy potęga liczby zero to jeden??”

hmm…

0*0=1

- i życie byłoby prostsze =]

Bo gdyby tak lepiej i mądrzej ułożyć sobie grafik, gdyby zrezygnować z rzeczy niepotrzebnych, gdyby na pierwszym miejscu stawiać obowiązki?
Czy można pokonać samego siebie?
A może wystarczyłoby pozbyć się kilku niepotrzebnych przyzwyczajeń? Zmienić sposób pracy na bardziej systematyczny, podczas zajęć nie pozwolić na tak częste rozkojarzenie się, robienie rzeczy niepotrzebnych i zupełnie bezcelowych… może wtedy nie uciekałby tak czas?

I nie byłoby nadrabiania w nocy, nie byłoby niewyspania, nie byłoby zmęczenia…

Bo mnóstwo czasu tracę na nic. W sumie to nic strasznego- lubię ten tryb nocny!

jednak mój organizm…

utopia

Ja tam chemikiem nie jestem, ale…

Polietylen to główny składnik jednorazowych woreczków foliowych. Z lekcji chemii wiemy, że w wyniku depolimeryzacji polietylenu możemy otrzymać etylen. Hydratacja etylenu prowadzi do otrzymania etanolu, zwanego inaczej alkoholem etylowym, który jest składnikiem napojów alkoholowych oraz ważnym odczynnikiem chemicznym. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że między tymi reakcjami trzeba przeprowadzać katalizacje, czy też inne nieznane mi zabiegi, ale mniejsza z tym. W przybliżeniu otrzymujemy założenie:

Foliowy woreczek jednorazowy = alkohol.

Branża przemysłowa, w której w procesach produkcji wykorzystywane są pochodne etylenu, otrzymuje tani i łatwo dostępny surowiec. Z ulic znikają masowo teraz przetwarzane torebki foliowe. Ekolodzy nie przywiązują się łańcuchami do drzew, nie protestują, są szczęśliwi. Zmniejsza się zanieczyszczenie matki Ziemi. Powstają nowe miejsca pracy, zakłady zajmujące się wyrabianiem alkoholu z woreczków Ceny trunków z niższej półki spadają, co sprawia wzrost zadowolenia rzeszy klientów sklepów nocnych…

I wszyscy są szczęśliwi!!!

No dobra. Trochę mnie poniosło… =]